هفته ی پاسداشت مقام والای معلــــــــــــــــم خجسته باد !

یاد آن روزهای خوب بخیر !

ابتدای حضور تو   این بود  :

تو بیایی و ما قیام کنیم

مهرورزی کنیم و یکرنگی

و به خورشید هم سلام کنیم.

 

با تو آموختیم پنجره را

نور را ، آب را و حرکت را

راست گفتاری و درستی را

خوبی و عشق را و  برکت را .

 

و   توانست   کودکانه ی  تو

دیدمان را  بسی  بزرگ کند :

می تواند  دروغِ  یک  چوپان

گلّه ای را  دچار  گرگ  کند.

 

گفته بودی که : هریک از ماها

می توانیم  ریزعلی باشیم

در کلاس  محبّت  و  ایثار

فکر شاگردْاوّلی باشیم .

گفته بودی که : خودپسندی و جَوْ–

-گیری ، حسّی غریب می دهدَت

تا به چنگ آورَد پنیر تو را ،

باز روبا، فریب می دهدَت .

 

می توانیم باز دوره کنیم ،

درس های توی مسیحا را

هوشمندانه تر مرور کنیم ،

رازِ تصمیمِ خوبِ کبری را .

 

هیچ یادم نمی رود، گفتی :

« می رود سردیِ زمستانی،

باز هم دستتان به دستِ بهار

باز، یارِ منِ دبستانی »

 

کاش روزی بزرگ تر بشویم !

زندگی، دفتری است رازآلود

می توانیم عشقناک شویم

زیرِ این گنبدِ بلندِ کبود .

 

شعر خوب ِ «یمینی»، ای خورشید !

درصدایت ، هنوز مانده به یاد :

« دست در دست هم دهیم به مهر،

میهن خویش را کنیم آباد » .

 

مجید آخته

مشهد- 7/2/1390

روز بزرگداشت سعدی شیرازی

اوّل اردی بهشت ماه جلالی        بلبل گوینده بر منابر قضبان
بر گل سرخ از نم، اوفتاده لآلی             همچو عرق ، بر عذار شاهد غضبان


اوّل اردی بهشت ماه جلالی ، روز بزرگداشت سعدی شیرین سخن ، بر همه ی عزیزان ایرانی و ایران دوست خجسته باد !